Odmiany BACKGAMMONA
Puff
Tak nazywa się odmianę BACKGAMMONA rozpowszechnioną
od średniowiecza w Niemczech. Na
początku gry wszystkie kamienie znajdują się poza
planszą. Stamtąd są wprowadzane na podstawie
liczby punktów wyrzuconych kośćmi. Gra ta ma
dwie formy: pierwsza to ANTYPUFF. Rozpoczynający
grę stawia swój kamień na polu 1, a jego przeciwnik
czyni to samo naprzeciw, tj. na polu 12A lub 24.
Oprócz tego znany jest także DŁUGI PUFF. W tej
wersji obaj gracze rozpoczynają grę od pola 1
i prowadzą swoje kamienie do pola 12A albo 24.
Tryktrak, Jacquet
Gra rozpowszechniona jest przede wszystkim we
Francji. W tej odmianie na własnej połowie nie wolno
tworzyć żadnych węzłów. Zamiast zabierać z planszy
zbite kamienie, gra się po prostu na punkty. Ten,
kto jako pierwszy zdobył 12 punktów - wygrywa.
Revertier
Na początku gry każdy z graczy ustawia 15 kamieni
na swojej pierwszej linii. Na własnej połowie nie
wolno tworzyć węzłów, z wyjątkiem pól 12 i 13,
które nazywane są „koszami". W tych miejscach
można gromadzić dowolną liczbę kamieni.
Acey Deucey
Gra szczególnie lubiana w USA. Bardzo istotne
są rzuty 1 i 2, które otwierają wiele możliwości
manewrów.
ODMIANA EUROPEJSKA: Przy końcu gry ostatnie
pole musi być osiągnięte bezpośrednim rzutem.
Puff rosyjski, Narda
W grze tej można swobodnie decydować -
od momentu umieszczenia 2 kamieni na planszy
— czy wprowadzamy do gry kolejne kamienie,
czy też przesuwamy dalej te, które znajdują
się już na polu gry.
Puff holenderski
Graczowi nie wolno zbijać kamieni przeciwnika,
zanim nie doprowadzi chociaż jednego kamienia
na ostatnią linię nieprzyjacielskiej części pola gry.
Obraz Adriana van Ostade z około 1650 roku, Ałbertina,
Wiedeń
Wąż
To gra dla partnerów nie reprezentujących wyrównanego
poziomu. Na początek ustawiane są tylko
kamienie czarne, tak jak w BACKGAMMONIE. Białe
kładzie się po 2 na liniach 1, 2 i 3, co stwarza czarnym
większą szansę. Zanim gracze zaczną je przesuwać,
muszą być wprowadzone na planszę wszystkie białe.
Plakato
Odmiana szczególnie popularna i lubiana w Grecji.
Każdy z przeciwników ustawia swoje 15 kamieni
na polu początkowym przeciwnika. Kamień nie
jest zbijany, lecz blokowany tak długo, aż na tym
samym polu znajduje się kamień przeciwnika.
Gioul
Wersja popularna głównie na Środkowym
Wschodzie. W głównych zarysach przypomina ona
PLAKATO. Jeśli jeden z graczy wyrzuci dublet, to musi
on spróbować wykonać ten ruch oraz wszystkie
kolejne, względnie możliwe dublety. Tzn., że jeśli
wyrzucił na przykład 4:4 i wykonuje ruch 4:4,
to następnie musi też zrobić ruchy 5:5 i 6:6. Jeśli
nie może tego uczynić, to przechodzą one na stronę
przeciwnika.
Dublety
Ta odmiana gry pochodzi z Islandii. Każdy z graczy
ma po 12 kamieni. Układa się je jeden na drugim,
po 2, na 6 położonych naprzeciw siebie liniach.
Kamienie znajdujące się na górze są najpierw
wyprowadzane, a potem ponownie wprowadzane
do gry. Na koniec wszystkie kamienie są usuwane
z planszy jak w BACKGAMMONIE.
Gra na punkty
W tej wersji gry zwycięzca otrzymuje 4 punkty
za wszystkie nieprzyjacielskie kamienie, które
umieszczone są w ostatniej ćwiartce, 3 punkty
— za kamienie znajdujące się w ćwiartce trzeciej,
2 punkty - za kamienie w ćwiartce drugiej oraz
1 punkt - za kamienie w ćwiartce pierwszej.
Podwajanie
Około roku 1920 wprowadzono w USA
kość hazardową, na której umieszczono cyfry
2:4:8:16:32:64. W grze na pieniądze sięgali
po tę kość gracze, którzy chcieli podgrzać atmosferę
gry lub cenili sobie dobrze skalkulowane ryzyko.
Zamiar należało zgłosić przed wykonaniem rzutu.
Ssang ryouk
Koreańska odmiana BACKGAMMONA. Gra prowadzona
jest przy użyciu figur („koni") wkładanych
w planszę z otworkami.
Swan-liu, T'shu-p'u
Chińska wersja BACKGAMMONA. Po raz pierwszy
wspomniano o niej w czasach dynastii Wei (220-265
rok n.e.). Każdy z graczy otrzymuje 16 pionów.
Sunoroku, Sugoroku
Japońska odmiana BACKGAMMONA.
Została wymieniona po raz pierwszy
około 690-697 roku n.e., kiedy
to zabroniła w nią grać
cesarzowa Jito.